Verslag van de bevalling
Bevallingsverslag Els Bakker 06-08-2001
04-08-2001 De uitgerekende datum. Het is zaterdag, gelukkig is Wouter vrij want ik ben het helemaal zat. Ik loop al anderhalve week te roepen dat ik nu toch echt wel wil bevallen want het is echt zwaar. Ik heb het gevoel dat ik niets meer kan en ik heb nergens meer zin in. In de krant staat een artikel over het feit dan er meer vrouwen tijdens de zwangerschap depressief zijn dan erna en ik denk bij mezelf, het zal wel een prenatale depressie zijn in plaats van een post natale. Vlak daarna bellen onze beste vrienden op, Jaap-André en Annemiek komen langs om mij wat morele steun te verlenen. Zo word het toch nog een gezellige dag.
05-08-2001 Een dag overtijd. Het is zondag, vannacht tussen 4 en 5 een paar flinke voorweeën gehad en als ik ga plassen vermoed ik dat ik de slijmprop ben verloren. Ik vertel nog niets aan Wouter om geen valse hoop te wekken, het zou natuurlijk nog een paar dagen kunnen duren, voorweeën heb ik immers al ruim een week. J-A en Annemiek zijn blijven slapen dus vandaag is het wel gezellig en de dag vliegt voorbij. 's Avonds bij de uiensoep en de pizza picanto maken we grapjes dat de baby hierdoor toch wel naar buiten zal komen. Een paar minuten later om 18:30 uur voel ik een plopje en opeens zit ik in een enorme plas vruchtwater. De eerste gedachte die door me heen schiet is, "is het helder?" (ja dat is het) en daarna, "gelukkig hebben we een lederen bankstel". Ik besluit om Til op te bellen of Maarten daar eventueel vannacht terecht kan. Til heeft het huis vol maar mijn vader die daar toevallig is zegt dat zij Maarten wel willen ophalen zodat hij vannacht daar kan slapen. Een beetje onwennig komen ze even voor 19:30 uur langs. Wouter heeft snel wat spullen en het bedje voor Maarten ingepakt, ze vertrekken gelijk weer en op dat moment beginnen de eerste weeën. Het eerste uur zijn het meer harde buiken en ik kan nog grapjes maken tussendoor. In het uur daarna nemen ze in kracht toe en moet ik me al concentreren om ze op te vangen. Tegen 21:00 uur ga ik naar boven om onder de douche te gaan zitten, waar Wouter al een tuinstoel in heeft gezet. De weeën komen dan al heel spoedig om de 3 tot 3,5 minuten en tegen 22:15 uur belt Wouter de verloskundige. Zij is eigenlijk op weg naar een andere bevalling maar komt snel nog even langs om te kijken hoe het er voor staat. Ik heb pas 2 cm ontsluiting, wel een beetje teleurstellend want ik heb het gevoel dat ik toch al flink "weg" ben en de weeën zijn behoorlijk heftig. De verloskundige raad me aan nog maar even onder de douche te gaan, ze komt over een paar uur wel terug en we moeten maar bellen als er iets is. Om 22:30 is ze weer weg. Al hangend over de commode puf ik er nog een paar weg terwijl Wouter mijn rug aait, en dan ga ik toch maar weer onder de douche. Daar gaat het voor mijn gevoel allemaal erg snel, ik verlies alle idee van tijd en de weeën volgen elkaar erg snel op. Wouter moet dicht bij me blijven en bij elke wee klamp ik me aan hem vast.
06-08-2001 Twee dagen overtijd. Ik wil graag onder de douche uit komen maar weet niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Telkens als ik op wil staan volgt er een nieuwe wee en blijf ik toch maar zitten. Als het eindelijk toch lukt helpt Wouter me met wat afdrogen maar ik heb het niet meer en laat me op de badkamer vloer zakken om de weeën aan te kunnen. Het lijkt Wouter geen goed idee om hier te gaan bevallen dus hij dirigeert mij naar de slaapkamer, wat hem wonderwel lukt, en ik ga weer over de commode hangen. Op dat moment voel ik een perswee opkomen, Wouter ziet gelijk dat het nu menens wordt (blijkbaar verlies ik ook een paar druppels bloed) en hij belt snel de verloskundige. Deze vraagt of we het ziekenhuis nog kunnen halen (nee dus) en belooft dan zo snel mogelijk te komen. Het is nu 00:30 uur. De pauze tussen de weeën is nu iets langer en ik krijg het voor elkaar om op het bed te klimmen voor de volgende begint. Wouter roept Jaap-André, die eerst nog aarzelt of hij wel de slaapkamer binnen mag komen (ik had Wouter al voor ik ging douchen gezegd dat ik dat best vond als de persweeën eenmaal zouden beginnen) maar dit op dringend verzoek toch doet. Steunend op ellebogen en knieën vang ik nog vier persweeën op die eeuwig lijken te duren. Ik wil nu toch wel erg graag dat de verloskundige komt en laat dit volgens mij ook luid en duidelijk horen!! Wouter en J-A steunen mij zo goed mogelijk (Wouter mij, en J-A Wouter) met natte warme doeken en geruststellende woorden, ondertussen word de verloskundige nogmaals gebeld en Annemiek loopt vast naar buiten om haar op te vangen (ons huis is lastig te vinden als je niet bekend bent). Dan houd ik het echt niet meer, ik kan de persdrang niet meer weerstaan. Op dat moment roept Wouter: "ik zie haartjes, het komt, draai maar op je rug". Ineens heel helder in mijn hoofd draai ik me om, ga op de rand van het bed liggen en met een heel klein beetje meepersen voel ik zo het hoofdje naar buiten glijden. We horen gelijk een kreetje, Wouter voelt of de navelstreng niet om het halsje zit (toch goed dat hij een paar keer naar "De bevalling" heeft gekeken) en pakt de baby beet tewijl ze naar buiten komt. Hij legt haar direct op mijn buik. Meteen horen we gehuil, gelukkig: ze ademt. Dan hoor ik Wouter zeggen: "het is een meisje, geweldig!" Ze ziet er ook gelukkig goed uit, meteen roze van kleur en met een goede spiertonus, van ons krijgt ze een apgar 9/10. Om te voorkomen dat ze te veel afkoelt leggen we een molton doek over haar heen, dan komt de verloskundige binnen, het is dan 01:00 uur, ze is 10 minuten te laat. Eenigszins uit het veld geslagen hoort ze dat alles goed is gegaan, kijk ze even naar Els en laat ze Wouter de navelstreng doorknippen. De placenta wordt gelijk daarna geboren, dit is eigenlijk de eerste echte pers die ik bij deze bevalling moet leveren. Alles ziet er goed uit en ik heb maar één klein hechtinkje nodig. Als ze daar mee klaar is moet de verloskundige helaas gelijk weer weg, ze heeft nog een bevalling. Nu gelukkig eentje wat dichter bij, ze was zo lang onderweg naar ons omdat ze een dorp verder op zat.
Els is een flinke pittige tante, ze gaat gelijk zoeken naar de borst en als ik haar aanleg heeft ze verder geen aansporing nodig en begint ze gelijk te drinken. We proberen een beetje bij te komen van hetgeen gebeurd is en als de bibbers een beetje zijn afgezakt zijn we het er wel over eens: dit was een perfecte bevalling, beter kon niet. Het is echt heel mooi als je zo'n intieme gebeurtenis, thuis in je eigen omgeving met je man en beste vrienden kunt beleven.
Terug